Stalówka Naginata Togi - jak kąt pisania zmienia grubość kreski?

Czy jedna stalówka może zostawiać na papierze zarówno delikatną, jak i szeroką kreskę? W przypadku Naginata Togi odpowiedź brzmi: tak. Wystarczy zmienić kąt, pod którym prowadzisz pióro. Za tą możliwością stoi specjalny profil końcówki, tradycja japońskiego rzemiosła i precyzyjna praca osób, które ręcznie nadają jej ostateczny kształt.
To dobry powód, aby przyjrzeć się pióru z bliska. Najciekawsze rzeczy czasem mieszczą się na samym jego końcu.

Naginata Togi to specjalistyczna stalówka Sailora o wydłużonej, starannie wyprofilowanej końcówce piszącej. Jej nazwa nawiązuje do naginaty, japońskiej broni drzewcowej z zakrzywionym ostrzem.
O charakterze tej stalówki decyduje przede wszystkim szlif. To on pozwala wykorzystać różne części powierzchni piszącej w zależności od ustawienia pióra względem papieru. Złoto jest ważnym elementem konstrukcji, ale samo w sobie nie wyjaśnia tego efektu: kluczowy jest kształt końcówki.

Jak Naginata Togi zmienia grubość linii?

Zasada jest prosta:

• gdy trzymasz pióro bardziej pionowo, powstaje cieńsza kreska;
• gdy obniżasz kąt i prowadzisz pióro bardziej płasko, linia staje się szersza.

Wydłużony profil umożliwia zmianę powierzchni kontaktu końcówki z papierem. Dzięki temu możesz wpływać na grubość linii przez ustawienie pióra, bez konieczności zwiększania nacisku.
To zaproszenie do eksperymentowania z własnym pismem. Warto zapisać to samo słowo kilka razy, stopniowo zmieniając kąt prowadzenia pióra. Taka krótka próba pokaże więcej niż samo oznaczenie szerokości stalówki.

Co ma wspólnego z japońskim pismem?

Sailor podkreśla przydatność Naginata Togi przy zapisywaniu znaków z wyraźnymi zatrzymaniami, haczykami i płynnymi zakończeniami pociągnięć. Możliwość uzyskania różnej grubości kreski pomaga nadać tym elementom wyrazistość. W alfabecie łacińskim również można eksperymentować z jej charakterem, choćby przy podpisach czy krótkich odręcznych zapiskach. Nie trzeba od razu tworzyć kaligraficznego dzieła. Na początek wystarczy własne imię i odrobina ciekawości.

Tradycja, którą rozwijano przez pokolenia

Według Sailora korzenie tej techniki szlifowania sięgają początków firmy w 1911 roku. Wraz z powojenną mechanizacją produkcji zeszła ona na dalszy plan, lecz wiedzę zachowali rzemieślnicy.
Około 1991 roku Nobuyoshi Nagahara udoskonalił dawną metodę i przywrócił Naginata Togi w nowoczesnej postaci, odpowiadając na potrzeby użytkowników poszukujących pióra pozwalającego pisać przy różnych ustawieniach.

Ręczny szlif i subtelne różnice

W wywiadzie opublikowanym przez Sailora rzemieślniczka zajmująca się Naginata Togi wyjaśnia, że końcówki są kształtowane ręcznie od podstaw. Mimo określonego docelowego profilu poszczególne egzemplarze mogą mieć subtelnie różny charakter.

Dlatego producent zaleca próbę pisania przed wyborem. Znaczenie mają własny chwyt, przyzwyczajenia i sposób prowadzenia stalówki po papierze.

Warto też pamiętać o lekkiej ręce. Mocne dociskanie nie jest potrzebne do uzyskania opisanej zmiany szerokości linii. Nadmierne obracanie pióra wokół jego osi może natomiast odsunąć szczelinę stalówki od papieru i powodować przerywanie kreski.

Naginata Togi w Sailorze UMESAKI 梅咲

Na zdjęciach towarzyszących artykułowi pokazujemy Sailora King of Pen Naginata Togi Ebonite UMESAKI 梅咲 21K. Model wyposażono w powiększoną stalówkę z 21-karatowego złota, z dwukolorowym wykończeniem.
Jego ebonitowy korpus także opowiada historię. Kolorystyka nawiązuje do drzeworytu Utagawy Hiroshigego przedstawiającego ogród śliw w Kameido - dzieła, które zainspirowało również Vincenta van Gogha. Producent przełożył motyw kwiatów i gałęzi na barwy oraz wzór ebonitu.
UMESAKI łączy więc dwa tematy, którym warto poświęcić uwagę: sztukę widoczną w korpusie i rzemiosło ukryte w końcówce stalówki. Pierwsze można podziwiać na zdjęciach. Drugie najlepiej poznaje się, zapisując kilka słów.

Jeśli chcesz przyjrzeć się temu połączeniu, zobacz Sailora UMESAKI w Twoim Piórze.